Bitmiş kamp ateşi

Nedense yıkıldı sarıldığım sevda,ne zaman hak etmiştim ki zaten sevmeyi,ama iyi oldu aslında çünkü acı denen şeyi damarlarımda hissettim,gönlüm bile kırıldı asırlık sabrım bile tükendi,nelerimi verdim bu aşk için ama neye fayda,neye yararmış bilmiyorum,dışarıya çıktım bu gün ilk defa kafam rahat şekilde,onu düşünmeden bir gece geçirdim,bilmediğim bir cafede bilmediğim insanlarla tanışıp kaynaştım,bir kaçta şiir sıkıştırdım,rahat bir uykudan sonra rahat bir güne yeniden uyandım,ama nedense onun bahsi geçtiğinde kalbimde bir hızlanma oldu,anlamadım çünkü silmiştim onu kafamdan ama beynim kalbime hükmedemiyor,unutmak dahada acıymış,sol yanım acıyor,geçermi ki acaba,unuturmuyum bilmiyorum ama zaman her şeyin çözümü,yazarken bile ellerim titriyor,kalbimin ritimleri gene bozuluyor,ama ben bir şairim ben hep acı çekmeye mahkumum galiba çünkü o anda yazılan şiirler dahada efkarlı oluyor,fazla vaktim kalmadı galiba,bedenim yorgun,ellerim nasırlı,kafam karışık,gözlerim dumanlı,aynı sevdadaki aynı hayatı yaşıyorum,ama bilmiyorum ilerde ne olur şiirli gözlerim,yazamıyorum senli düşünceleri kağıtlara çünkü düşman olmuş bakışların satırlarıma,aldırma sen bana çünkü gene sana olan nefretim kaplamış bedenimi,kalemim yorgun ve bitkin,artık son vermeliyim senli sayfalara,sen bir kamp ateşinin içindeki unutulmuş anılardan başka bir şey değilsin artık...