Hüzünlü Şiirler

Hüzünlü hüzünlü defterimde kafiyesiyle durur onlar,sessizce.okunmayı hayal edip sevinirler kendi aralarında ama biriside çıkıp okumaz onları güzel olmadıklarından değil unutulduklarından,aslında onların hüznü sadece unutuldukları için,çoğu zaman oturur onları dinlerim karanlık gecelerde,sigaramın dumanı şiirlerimin üstünden uçarken onlarda bir nefes çekip efkarlanırlar,unutulmuş bir kaç şiir hüzünlenirler,son yazdığım şiir eskilerine bir kaç yeni şeyden bahsetmiş onlarda onları okuyan olmadığı için bilmediklerini söylemiş bunları duyunca içim parçalandı ve bir şiir daha yazdım şöle neşeli ve heyecanlı bir an sevindiler çünkü yüzlerinden kafiye akıyordu bir an.Şimdi şiirlerim eski defterlerimde kendi hallerinde duruyorlar bende bir karar verdim bir kitap çıkarıp onların yanlızlıklarını gidereceğim,çünkü söz verdim onlara onlar hemen inanırlar çünkü onlar hüzünlü şiirler...