Kalbimin uçurumları

Derin ve karanlıktı bir zamanlar o gelmeden önce,o gelince silindi bütün kötü hatıralar sonra yükseldi orada ufak tefek binalar,bir cennete dönüştü adeta yemyeşildi ormanları o gelince ama özlem denen hastalık bitirdi gönlümün halklarını,kaldım onun özlemiyle icra bir köşede,elimde yoldan bulduğum bir gazete parçası haberler acı ve kanlı,onun özlemi yanında bir toz tanesi ben bir kalem alıp yazmaya başlıyorum onun için kalbimden dökülen kelimeleri ben kaçamıyorum yarim;senin özlemin bana dizgin vuruyor ben kayboldum senin aşkın içinde,zaman belki kalbime dizgin vuruyor ama gönlüm bedenimden ayrılıp sana koşuyor ve yıldızların ışığı dahada artıyor ama onlar senin yanında bir gök taşı,sen cansın,sen kansın,sen benim nefesim,hayatım,ömrüm,cennetim,zamanın,yaşam tarzım kısacası sen bensin,seni anlatınca kağıtlar kırışıyor sonra kalem ağlayarak döküyor seninle olan düşüncelerimi ama ben dayanıyorum yarim,sabrediyorum sensiz gecelere,sabrediyorum sen olmadan yazılan düşüncelere,ağlıyorum bazı gecelerde ama sadece sevinçten,kalbimde adına yapılmış nice anıtlar var ve sen kalbimin uçurumlarında gizlisin...